انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

اردیبهشت یا اوایل خرداد 1391 بود که از بخش فارسی یک رسانه بسیار معتبر که از لندن پخش می شود(اسمش رو ننوشتم تا انجمن فیلتر نشه) خبر جالبی رو شنیدم که بسیار خوشحالم کرد. خبر حاکی از این بود که پژوهشگران استرالیایی علت بیماری کرون را که یک بیماری التهابی مزمن روده است کشف کردند. این پژوهشگران در کودکان مبتلا موفق به کشف نوعی باکتری پنهانکار مقاوم به آنتی بیوتیک شدند که خودش را در بخش هایی از روده افراد مبتلا پنهان می کند و به صورت دوره ای و مزمن باعث ایجاد زخم هایی در روده ها می گردد.
لازم است بگویم بیماری کرون یک بیماری التهابی مزمن روده است که پژوهشگران تا به حال در باره علت و درمان آن سردرگم بودند و درست مانند دلایل احتمالی که برای آی بی اس می آورند علت احتمالی آن را مشکلات عصبی، اختلال در سیستم ایمنی و دلایل میکروبی عنوان می کردند.
گزارش این طور ادامه می داد که این باکتری به دلیل داشتن دو زنجیره دی ان ای نسبت به انواع آنتی بیوتیک ها مقاوم است و نیز به دلیل اینکه خودش را در بخش هایی از روده پنهان می کند تا به حال از چشم پژوهشگران پنهان بوده و در حال حاضر پژوهشگران مشغول انجام تحقیقات برای ساخت دارویی هستند که بتواند این باکتری مقاوم را از بین ببرد و این کشف تازه دریچه تازه ای را به سوی درمان سایر بیماری های دستگاه گوارش باز کرده است.

ضمنا من تازه عضو گروه شدم و 17 ساله که مبتلا به آی بی اس LG هستم(از 13 سالگی) و اون چیزی که تا امروز کمکم کرده رعایت ترکیبات درست غذایی و ساده غذا خوردن و ورزش بسیار زیاد ( از نظر دادن اعتماد به نفس و نه درمان) بوده. و ضمنا تا امروز هم هیچ دارویی رو در ارتباط با بیماریم مصرف نکردم چون معتقدم که داروها اگر درمان کننده نباشند می توانند عواقب بسیار وخیمی رو برای انسان ایجاد بکنند.
و فکر می کنم که با اخبار پیشرفت های تازه ای که هر چند یک بار می شنویم به درمان نهایی بسیار نزدیک شده ایم. به امید اون روز ...

مطلب خیلی جالبی رو مطرح کردید. من هم مثل خیلی ها عمیقا باور دارم که عامل ایجاد بیماری آی بی اس باکتریهایی هستند که نسبت به آنتی بیوتیک های معمول و در دسترس ما مقاوم هستند. گزارش هایی که از رفع تمام علائم آی بی اس به ویژه در مورد بیماران با علامت اسهال با مصرف آنتی بیوتیک نسبتا جدید ریفاکسیمین می بینیم خودش این موضوع رو گواهی میده.

این مساله که پژوهشگران باید آنتی بیوتیک های قویتری تولید کنند بر کسی پوشیده نیست اما این بزرگترین چالش قرن علم پزشکیست. تولید آنتی بوتیک های جدید هم فرایندی زمان بر و هم پرهزینه است که نیاز به سرمایه گذاری دارد.

در هر صورت مقاومت باکتری ها نسبت آنتی بیوتیک ها می تونه در آینده نه چندان دور برای نسل بشر فاجعه آفرین باشه. یعنی حتی یک زخم ساده ی عفونی میتونه یک نفر رو از پا در بیاره.

در مورد رژیم غذایی و ورزش با شما موافقم هر دو اینها بسیار موثر در کنترل بیماری هستند.

در واقع اگر باکتری مضری در روده باشه که نسبت به آنتی بیوتیک مقاوم باشه مصرف آنتی بیوتیک های امروزی باعث تقویتش میشه چون باکتری های مضر و مفید دیگه را که رقبای اون باکتری هستند از بین میبره و محیط بهتری برای رشد اون باکتری مقاوم فراهم میشه.

منم با نظر دوستان موافقم..
تو همین فروم خیلی از بچه ها نوشته بودن که آنتی بیوتیک یه دوره براشون اثر خیلی خوبی گذاشته ولی به محض قطع آنتی بیوتیک دوباره روز از نو روزی از نو

_________________
صدای خنده خدا را می شنوی؟ به آنچه تو محال میپنداری میخندد...
بخند و امیدوار باش ...

درمان آی بی اس قطعا با مصرف آنتی بیوتیک تمام نمیشه. در واقع درمان تازه از آن زمان شروع میشه. جایگزین کردن باکتری های مفید در روده از طریق مصرف پروبیوتیک و رعایت رژیم با قند خاص برای جلوگیری از تغذیه باکتری های مضر باقیمانده، ادامه درمان آی بی اس هست.
ساده انگاریه که فرض کنیم با مصرف آنتی بیوتیک میشه برای همیشه باکتری های مضر رو پس زد. اونها با تغذیه از قندهای هضم نشده غذای ما، دوباره رشد غیر عادی پیدا می کنند در نبود رقیب قدرتمند محیط روده رو تصرف می کنند.
بنابراین بخش مهم درمان اینه که محیط روده رو برای رشد دوباره این باکتری ها نامناسب کنیم ( از طریق گرسنگی دادن به اونها) و در عین حال باکتری های مفید روده رو جایگزین و تقویت کنیم. درواقع همین باکتری های مفید هستند که باکتری های مضر روده رو عقب میرانند.
خیلی از ما ،از جمله خودم، بعد از مصرف یک یا چند دوره آنتی بیوتیک و موقعیت استرس زا دچار آی بی اس شدیم بنابر این خیلی پیش از این ها تعادل فلور میکروبی روده هامون به هم خورده و باکتری های مضر روده مان رو اشغال کردند و نگرانی برای از بین رفتن باکتری های مفید روده در حال حاضر یکم دیره.

دو نکته رو هم نباید فراموش کرد ریفاکسیمین و همینطور نئومایسین تنها روی باکتری های روده کوچک اثر می گذارن و اونها رو از بین می برن . باکتری های روده بزرگ بر جای خودشون باقی هستند و آسیبی نمی بینند.
و نکته دیگه اینه که پروبیوتیک های در دسترس ما، همه باکتری های مفید روده انسان رو در خودشون ندارند.و مصرف اونها در عین آثار شفابخش، محیط روده رو به شکلی که قبل از بیماری بوده در نمیاره. نمیدونم که این مساله چه نتایجی ممکنه در پی داشته باشه.
به نظر میاد پیوند مدفوع از فرد سالم تنها روش برای جایگزین کردن دوباره اکثر(اگر نگیم همه) باکتری های مفید از بین رفته است که به نظر نمیاد دستکم در کشور ما به دلیل مسائل شرعی در حال حاضر انجام شدنی باشه. البته نمی دونم که در کشورهایی هم که این روش درمانی انجام میشه غیر از بیماری کلستریدیوم دیفیسیل این درمان برای بیماری روده ای دیگه ای هم پیشنهاد میشه یا نه.

پیوند مدفوع از لحاظ شرعی مشکلی نداره اخیرا کپسولش هم ساخته شده ولی مسئله اینه که این روش هنوز به تایید کامل دانشمندان نرسیده.
کلستریدیوم دیفیسیل یک بیماری نیست اسم یک باکتری هست که با مصرف زیاد آنتی بیوتیک و مصرف طولانی داروهای ضد اسید در بدن به طرز غیرعادی فعال شده و بصورت یک باکتری مضر درمیاد، در حالیکه این باکتری در روده همه هست و در حالت عادی مشکل زا نیست.

ب نظر من طبق تجربه هام و اینکه هر راهی را رفتم.شاید پیوند مدفوع درمان کنه.چون روده بزرگ درگیر این بیماریه.و رشد بیش از حد باکتری در ازمایش کولونوسکوپی من دیده شد.و انتی بیوتیک و داروها بعد از کنار گذاشتن باعث بدتر شدن بیماری میشود.هر دارویی چه اعصاب چه گوارشی یا حتی انتی بیوتیک.

_________________
نه صبر ایوبی هست !!و نه بویی از پیراهن یوسف‏ ‏عزیزم …خودت را به کوری بزن‏ ‏اینجا گرگ ها همه چیز را خورده اند

- اگر جای معتبری در ایران پیدا کردید که پیوند مدفوع را انجام بدهد به ما هم خبر دهید. من داوطلب هستم.

- از طریق کولونسکوپی نمیشه رشد بیش از حد باکتری را تشخیص داد و آزمایش های دیگری برای اینکار هست.