اشکال اینه که ما تا آخر عمر که نمیتونیم دارو بخوریم! تازه داروهای اعصاب و روان هم در درازمدت تاثیرات خوبی ندارن.
این مطلب رو ادمین تو فروم انجمن گذاشته بود. خیلی جالبه.
دکتر عنایتالّه شهیدی عضو انجمن روانشناسی ایران می گویند:
در واقع ذهن و بدن دو واحد مجزا نیستند که هر کدام بهتنهایی بیمار شوند بلکه باید آنها را دو جزء از یک واحدِ متحد به نام واحد ذهن-بدن دانست. از یک سو میدانیم که تمامی بیماریهای بهظاهر جسمی، اثرات غیرقابلانکار بر ذهن و روان آدمی میگذارند و از سوی دیگر تمامی اختلالات بهظاهر روانی و عصبی، همیشه نشانههای واضحِ جسمی نیز دارند. رشتههای عصبی، پیامهایی را از قسمتهای مختلف بدن به مغز میبرند و مغز نیز با استفاده از همین رشتههای عصبی دستورات لازم را به اندامها و اعضای بدن میفرستد. وقتی به هر دلیل (مثل فشارهای شدید روانی)، انتقال پیامها در هر یک از دو سوی این ارتباط با اشکال مواجه شود، واحد ذهن-بدن بیمار میشود و بستگی به محل اختلال، علایم و نشانههای خاصی بروز میکند.منبع:
viewtopic.php?f=61&t=73#p216