به میوه رسیده و خشک شده ارقام مختلف انگور بی دانه یا دانه دار ،کشمش گویند. کشمش با توجه به نوع انگور، روش و شرایط خشک کردن و مواد افزودنی مجاز موجود در آن به نام های مختلفی در بازار به فروش می رسد. مطابق استاندارد ملی ایران، انواع کشمش به ۳ گروه آفتابی، تیزابی و انگوری تقسیم می شود.
کشمش آفتاب خشک، سایه خشک، تیزابی و انگوری از جمله کشمش هایی است که این روزها در بازار به فروش می رسد. کشمش آفتاب خشک به کشمش پلویی هم معروف است و کیفیت و قدرت بالا و طعم خوبی دارد. رنگ سرخ، ملاک تشخیص این کشمش از انواع دیگر آن است.
کشمش سایه خشک نوعی کشمش است که رنگ آن تغییر نکرده و سبز باقی می ماند. انگورعسگری به این روش خشک می شود و ارزش تغذیه ای آن بالاست.
کشمش تیزابی به وسیله تیزاب خشک می شود. این ماده از طعم و بو و کیفیت کشمش می کاهد و دوز زیاد آن سرطانزاست. رنگ کشمش، زرد مایل به قهوه ای خرمایی است. این کشمش به دلیل روغن موجود در تیزاب سطحی چرب و نیمه براق دارد و این ملاک مناسبی برای تشخیص آن است.
کشمش انگوری به تیزاب آغشته و با دود گوگرد خشک می شود. رنگ آن زرد کهربایی مایل به قهوه ای روشن است و به دلیل ترکیبات گوگردی فشار مضاعفی بر کلیه ها تحمیل کرده و برای سلامت مضر است.
علاوه بر کشمش، مویز نیز در این گروه قرار می گیرد که همان کشمشی است که از انگورهای سیاه مجلسی قرمز یا انگور شاهانی تهیه می شود.
با توجه به نحوه توزیع انواع کشمش های موجود در بازار و امکان وجود آلودگی های میکروبی، آفت زدگی، میزان روغن، بقایای سموم و گوگرد محصول بیشتر از حد مجاز به مصرف کنندگان توصیه می شود که هنگام خرید از محصولات بسته بندی شده با مجوزهای لازم بهداشتی استفاده کنند و پیش از مصرف، کشمش را با آب شست وشو دهند تا روغن های معدنی، گرد و غبار و سایر آلودگی های احتمالی که در سطح محصول وجود دارند، به حداقل ممکن برسند.
|
