انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

در حال رانندگی در خط دوم اتوبان هستم و ترافیک زیاد است. احساس می‌کنم خط سوم کمی روان‌تر است. بلافاصله با هزار بدبختی، سر این خر آهنین را کج می‌کنم و بعد از شنیدن انواع بوق‌ها و ایجاد مانع در مسیر ماشین بغلی و بروز احتمال تصادف با پیتزا موتوری که با سرعت از بین خط دوم و سوم در حال حرکت است، به خط سوم می‌روم.
فکر می‌کنم فقط به عقل من رسیده و من این شعور را داشته‌ام که خط سوم بهتر از خط دوم است. غافل از اینکه بقیه هم، به همین مسئله توجه داشته‌اند و همین کار را انجام داده‌اند و به خط سوم آمده اند و الان خط دوم خلوت‌تر است!

حالا دوباره بازی آغاز می‌شود و فکر می‌کنم که فقط شعور من است که به این مسئله می‌رسد که می‌توان به خط دوم بازگشت و سریع‌تر به مقصد رسید. اما دیگران هم به همین نتیجه رسیده‌اند.
نتیجه هم همین عکس‌هایی است که از بالا از خیابان‌‌ها و اتوبان‌های ما در ساعات پر ترافیک منتشر می‌شود. همه در حال حرکت از خط دو به سه و از سه به دو هستیم و در هم گره خورده‌ایم!
این عادت را در فرهنگ اقتصادی و اجتماعی هم می‌شود دید. از پرداخت مالیات دولت فرار کرده و خوشحال است. راهی برای یک دزدی کوچک پیدا کرده و خوشحال است. یاد گرفته که یواشکی مدرک بخرد و دکتر یا مهندس بشود و خوشحال است. تز ارشد یا تحقیق دکترایش را خریده و از زیرکی خود در صرفه‌جویی در وقت خوشحال است.

فراموش می‌کند که او تیزهوش‌ترین فرد این جامعه نیست و همه دارند به همین میان‌برها فکر می‌کنند. او تقلب می‌کند و مهندس می‌شود و وقتی تصادف کرد، زیر دست کسی که تقلب کرده و درس خوانده جراحی می‌شود و در نهایت هم، در یک زلزله معمولی، زیر آوار خانه‌‌ای که مجوزش با تقلب صادر شده فوت می‌کند و باید کسی با تقلب، برایش قبری در یک جای خوش آب و هوا و نسبتاً آباد بخرد!

همیشه باورم بر این بوده که یکی از دلایل از بین رفتن اخلاق در هر جامعه‌ای، این است که من فکر می‌کنم که خیلی زیرک‌تر از متوسط جامعه هستم و فراموش می‌کنم که آن چیزی که به عنوان یک راهکار یا راه میان‌بر برای کوتاه کردن مسیر به ذهن من رسیده، به ذهن خیلی افراد دیگر هم خواهد رسید و در نهایت، از یک وضعیت پیچیده‌ی امروزی، به یک وضعیت پیچیده‌ی جدید تغییر مکان خواهیم داد. درست مثل جابجایی از خط دوم به خط سوم و تجربه‌ی ترافیک قدیمی در لاین جدید!

نوشته ای از محمدرضا شعبانعلی

امروز تصميم گرفتم ازخونه كه اومدم بيرون به همه لبخند بزنم و اين هم نتايجش :

به يك دختر خانم لبخند زدم گفت : مرتيكه از سنت خجالت نمی كشى ؟!!

به يك آقا پسر جوان لبخند زدم گفت : پدرجان من اينكاره نيستم !

به يك پيرزن لبخند زدم گفت : مگه خودت مادر ندارى ؟!!

به يك پيرمرد لبخند زدم گفت : رو آب بخندى ، منو مسخره می كنى ؟!!

به يه خانم ميانسال لبخند زدم با كيفش زد تو سرم !

به يه آخوندى لبخند زدم گفت : استغفر الله !

به يه آقاى محترم لبخند زدم گفت : برو به قبر بابات بخند !

به بابام لبخند زدم میگه : کره خر پول کم آوردی یا زن میخوای ؟!!

به مامانم لبخند میزنم میگه: پدر سوخته با دوست دخترت قرار داری ؟

حالا بازهم بگين لبخند بزن !!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ﯾﻪ ﺁﮔﻬﯽ ﺗﺮﺣﯿﻢ ﺧﻮﻧﺪﻡ ﺁﺧﺮﺵ ﺍﯾﻨﺠﻮﺭﯼ ﺑﻮﺩ:
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻮﻡ :
ﺩﮐﺘﺮ ﺑﻬﺮﻭﺯ
ﺩﮐﺘﺮ ﮊﯾﻨﻮﺱ
ﺩﮐﺘﺮ ﺷﻬﻼ
ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻓﺮﯾﺒﺮﺯ
ﺧﺴﺮﻭ

ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﺍﻭﻥ "ﺧﺴﺮﻭ " ﺧﻮﻥ ﺑﻪ ﺟﯿﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎ،
ﭘﺴﺮﻩ ﻋﯿﺎﺵ ﺩﺭﺱ ﻧﺨﻮﻥ
خاااااااک تو سرت