انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

رضا پيدايش عضو ملي تيم واليبال نشسته از ورزش، موفقيت، کار و زندگي مي‌گويد

حتي با شنيدن صداي او مي‌شود تشخيص داد کسي که آن طرف خط است. چقدر پرانرژي و خوشرو است. وقتي حرف‌هايش را درباره زندگي ورزشي و غيرورزشي‌اش مي‌شنيديم، حس مي‌کرديم بزرگ‌ترين مشکلات هم مي‌توانند کوچک باشند و باور کرديم نگاه مثبت همه چيز را تغيير مي‌دهد.
رضا پيدايش آخرين فرزند يک خانواده 8 نفره است، 4 خواهر و يک برادر دارد. مي‌گويد به هر حال پدر و مادر انتظار داشتند پسر کوچکشان مثل بقيه سالم باشد و حتما خيلي ناراحت شدند که از همان بدو تولد يکي از پاهايش کمي کوتاه‌تر بود. با اين حال هيچ خاطره‌اي از صحبت‌هاي پدر و مادر در اين مورد ندارد. آنقدر نگاهش به همه چيز زندگي خوش‌بينانه است که در تمام طول صحبت‌هايش حتي يک خاطره يا نکته منفي نمي‌شنويم. جوري از زندگي‌اش حرف مي‌زد که فراموش کرديم با يکي از بچه‌هاي پارالمپيکي گفت‌وگو مي‌کنيم؛ انگار گوينده اين حرف‌ها از بدو تولد تا همين الان در شرايطي ايده‌آل زندگي کرده و هميشه همه چيز بر وفق مرادش بوده است.

سلامت: آسيب‌ديدگي پايتان چه بود که يکي از بازيکنان تيم واليبال نشسته شديد؟
پاي چپم از بدو تولد و مادرزادي از زير زانو مشکلي جزئي داشت که باعث شده کمي کوتاه‌تر باشد. اين تفاوت خيلي کم و جزئي و در حد 5-4 سانتي‌متر است و راه رفتنم شبيه کسي است که پا درد داشته باشد. فقط اگر کسي خيلي با دقت نگاه کند، متوجه تفاوت راه رفتنم با بقيه مي‌شود.

سلامت: برخورد پدر و مادرتان با اين موضوع چطور بود؟
من از درونشان آگاه نيستم و نمي‌دانم چطور فکر مي‌کرده‌اند اما مسلما براي همه والدين سلامت جسمي فرزند اولين و مهم‌ترين موضوع است. همه فکر مي‌کنند هر کس سلامت کامل داشته باشد، قطعا تا هميشه سالم مي‌ماند و يک فرد سالم حتما موفق مي‌شود و براي خودش و جامعه مفيدتر است، در صورتي که يک معلوليت يا بهتر بگويم نقص‌عضو مي‌تواند زندگي فردي را کاملا تغيير دهد و اتفاقا باعث موفقيت بيشترش شود. اين موضوع شامل حال پدر و مادر من هم مي‌شود، 5 بچه ديگر داشتند و حتما دوست داشتند اين پسر آخرشان هم سالم باشد ولي خواست خدا اين بود که معلوليت سبب خير شود و من در جايگاه فعلي باشم.

سلامت: چطور آنقدر زود پيشرفت کرديد و بعد از 6 ماه به تيم‌ملي دعوت شديد؟
من اخلاق و روحيه‌اي خاص دارم؛ يا کاري را شروع نمي‌کنم يا اگر شروع کردم بايد درست و کامل انجامش بدهم و تا آخر پيش بروم مثلا يا درس نمي‌خوانم يا بايد تا جايي که مي‌توانم پيشرفت کنم، يا وظيفه‌اي را به عهده نمي‌گيرم يا اگر قبول کردم بايد تا جايي که مي‌توانم و از عهده‌اش برمي‌آيم، درست و مسئولانه آن را انجام بدهم. اين روحيه و نگرشم استثنا ندارد و شامل ورزش هم شد. همان موقع فکر کردم اگر قرار است بخشي از زندگي و زمانم را با اين فعاليت بگذرانم، بهتر است تلاش کنم به بالاترين درجه آن برسم. براي خودم اين هدف را مشخص کردم که بايد تا کاپيتاني تيم‌ملي واليبال نشسته پيش بروم و به مسابقه‌هاي بين‌المللي اعزام شوم. شکر خدا توانستم پله‌پله پيش بروم و به هدف‌هايم دست پيدا کنم.

سلامت: يعني همان سن 17 سالگي که اين رشته را شروع کرديد، قله نهايي آن را در نظر داشتيد؟
من با شروع هر کاري فعل خواستن را درونم صرف مي‌کنم و هر چيزي را از ته قلب و با تمام وجود مي‌خواهم. براي رسيدن به آن هم تلاش مي‌کنم و هيچ چيزي کم نمي‌گذارم. يک دليل موفق شدنم سختکوشي بوده و دليل ديگرش مثبت‌انديشي و نگاه مثبت به دنيا. براي من فقط فعل خواستن و ممکن شدن صرف شده‌اند و نخواستن و نشدن در ذهن و درونم جايي ندارد. به هر چيزي فکر مي‌کنم و هر آرزو يا هدفي که دارم، حتما برايم شدني و ممکن است. به همين دليل از زندگي‌ام و چيزهايي که به آن رسيده‌ام، کاملا راضي هستم. الان 36 ساله‌ام و تا به حال به تمام آرزوهايم رسيده‌ام.

سلامت: معمولا ورزشکاران ملي به دليل تمرين‌ها و اردوهاي طولاني‌مدت و همين‌طور برنامه‌هاي فشرده مسابقه‌ها، تحصيلات عالي ندارند. چطور در هر 2 زمينه پيشرفت کرديد؟
فکر مي‌کنم اين موارد منافي همديگر نيستند و مي‌شود آنها را همزمان با هم پيش برد. همان روزي که تماس گرفتيد، تا ساعت 8:30 شب جلسه کاري داشتم. براي من پيش بردن ورزش، کار و تحصيل تناقضي نداشتند چون اعتقاد داشتم اگر بخواهم، مي‌توانم به هر هدفي که دارم برسم و چيزي براي انسان نشدني و غيرممکن نيست، با اين موضوع هم همين‌طور برخورد کردم. مسلما سخت بود که هم به صورت حرفه‌اي ورزش کنم، هم درس بخوانم و هم بعدها در کنار ورزش کار کنم ولي بايد وقت آزادم را مديريت مي‌کردم. البته چيزي نيست که بگويم غيرممکن بوده و فقط من توانسته‌ام انجام بدهم. خيلي افراد ديگر هم به اين صورت عمل کرده‌اند. مهم‌ترين نکته اين است که زمان هدررفته را به حداقل برسانيم و از همه وقت‌هايي که داريم، درست استفاده کنيم.

سلامت: اين توانايي را چطور به دست آورده‌ايد؟
به نظر من بخشي از اين موضوع ذاتي است و به شخصيت فرد برمي‌گردد و بخش مهمي از آن را هم مي‌توان با تمرين و تربيت‌کردن به دست آورد. با توجه به علاقه و رشته تحصيلي‌ام در زمينه روان‌شناسي، مطالعه‌هاي زيادي داشتم. سعي کردم بخشي از آموخته‌هايم را هم در زندگي‌ام اجرا کنم. البته نگاهم هميشه مثبت بوده و است. مشکلات به نظر من مشکلات نيستند، مشغوليات‌اند؛ يعني بخشي از زندگي هستند که به کار و تلاش بيشتري نياز دارند. براي بيشتر مردم اين باور به‌وجود آمده که مشکل يعني سختي، بدي، ناخوشايندي... در صورتي که به نظر من اين‌طور نيست. مشکلات لزوما شکست و سختي نيستند و مي‌توانند راهي براي موفقيت يا پله ترقي باشند. هميشه سعي مي‌کنم نگاه مثبتم به مسائل را در همه شرايط حفظ کنم، کار، ورزش و کل زندگي. بعضي‌ افراد در زندگي فقط از مشکلات حرف مي‌زنند و ناخوشي‌ها را مطرح مي‌کنند. من مشکل را مي‌بينم ولي مرور و تکرارش نمي‌کنم تا با بازگويي بزرگ و بزرگ‌تر شود. به محض اينکه متوجه آن شدم، دنبال راه‌حل مي‌گردم تا از سر راهم برداشته شود. مطمئنم حتما راه‌حلي است و برايم خوشايند نيست که بگويم اين مساله براي من درست نمي‌شود.

سلامت: اگر اتفاق بدي بيفتد يا مانعي سر راهتان قرار بگيرد چطور تعبيرش مي‌کنيد؟
من اتفاق‌هاي ناخوشايند و شکست‌ها را بد نمي‌بينم. فکر مي‌کنم احتمالا خودم يک جايي از مسير را اشتباه رفته‌ام و درست حرکت نکرده‌ام. چيزي که پيش آمده تلنگري است تا بدانم بايد مسيرم را دوباره بررسي کنم و بفهمم کجاي کارم ايراد داشته يا کدام انتخابم اشتباه بوده که نتوانسته‌ام به مقصد برسم. به اشتباه‌هايم دقت مي‌کنم تا از آنها عبرت بگيرم. ضرب‌المثل معروفي هم داريم که آدم عاقل از يک سوراخ دو بار گزيده نمي‌شود و قرار نيست يک اشتباه دو بار تکرار شود و دو بار ما را به دردسر بيندازد.

سلامت: نگاه مثبت شما به زندگي موضوعي است که در جواني و بزرگسالي ايجاد شده، قبل از آن در دوره کودکي و نوجواني همين تفاوت کم شما و بقيه ناراحتتان نمي‌کرد؟
فکر مي‌کنم بعضي چيزها تاحدودي ذاتي است. حتي در آن سن و سال هم اين موضوع آزارم نمي‌داد. از وقتي خودم را شناختم، متوجه شدم اين معلوليت همراهم است و با آن کنار آمدم. دوره بچگي به اين موضوع فکر مي‌کردم که چرا پاي من اين‌طوري است و با بقيه فرق دارم، ولي بعد با خودم مي‌گفتم خب همين شکلي است چه کار مي‌تواني بکني؟

سلامت: پس اين مشکل هر چند جزئي تاثير منفي روي زندگي شما نداشت؟
هيچ‌وقت. من حتي حاضر نيستم پايم را با پاي سالم عوض کنم!

سلامت: چرا؟
چون واقعا موضوع خاص و مهمي نيست. شما زماني از چيزي گله‌مند مي‌شويد که سد راهتان شود، اين مشکل نه‌تنها سد راه من نشده بلکه باعث شده به اندازه توان و سهمي که دارم، به‌عنوان يک ورزشکار براي کشورم افتخارآفريني کنم. کمک کرده‌ام تا پرچم کشورم در ميادين ورزشي بالا برود و ميليون‌ها نفر بيننده تلويزيوني در سرتاسر جهان مسابقه‌هاي ما را در پارالمپيک ديده‌اند. خوشحالم يکي از کساني بودم که باعث شده نام ايران در اين عرصه مطرح و شنيده شود و براي کشورم افتخارآفريني کرده‌ام. شايد اگر پايم سالم بود، نمي‌توانستم به اين موفقيت‌ها دست پيدا کنم.

سلامت: پدر و مادرتان چقدر در اين نوع نگاه خوش‌بينانه شما به زندگي اثر داشتند؟
من فرزند آخر خانواده هستم و مادرم زن مسني است و با نگرش سنتي و مذهبي خودش موضوعات را ديده و مي‌بيند. مادرم هميشه موقع حرف زدن درباره مشکلات و سختي‌ها مي‌گويد: «به خدا توکل کن، آدم صبح را نديده». من از بچگي اين جمله را مي‌شنيدم و تعبيرم اين بود که هميشه يک دريچه يا دري است و براي هر مسيري راهي باز مي‌شود. شايد اين جمله ناخواسته و ناخودآگاه روي من تاثير داشته و باعث شده نگاهم به زندگي مثبت باشد.

سلامت: ورزش چه تاثيري بر زندگي‌تان داشت؟ کمک کرد نگاه مثبت شما به زندگي بيشتر شود؟
روي اين موضوع اثري نداشت ولي فکر مي‌کنم مهم‌ترين تاثيري که ورزش مي‌تواند روي زندگي فرد داشته باشد، بالا بردن سطح تحمل او است. حضور در رقابت‌هاي ورزشي باعث مي‌شود تحمل سختي در بقيه شرايط بيشتر شود و اين قدرت را به فرد مي‌دهد که در شرايط پراسترس، راحت‌تر بر خودش مسلط شود.

سلامت: چطور اين توانايي در ورزشکاران به‌دست مي‌آيد؟
هميشه وقتي با دوستانم در مورد استرس حرف مي‌زنيم، مي‌گويم مي‌دانيد استرس يعني چي؟ امتيازدهي واليبال را که مي‌شناسيد، 5 گيم بازي مي‌کنيم که بايد 3 گيم را ببريم تا برنده شويم. تصور کنيد در مسابقه نهايي و الان در گيم پنجم هستيد و 4 گيم قبلي 2-2 مساوي شده است. حالا شما بايد اين گيم را ببريد تا بازي را برنده شويد و به مقام جهاني برسيد. امتيازهاي اين گيم 14-13 به نفع تيم حريف است، شما اسپک اول هستيد و قرار است اين پاس را به شما بدهند. حالا جرات مي‌خواهد تا اين توپ را بگيريد و باعث نشويد تيم يک امتياز ديگر از دست بدهد و ببازد. در چنين شرايطي بايد آنقدر خودت را خوب کنترل کني که بتواني توپ را به امتياز تبديل کني. ممکن است قبل از اينکه توپ به تو برسد، بترسي و همان لحظه که مي‌ترسي، همه چيز تمام شده است. براي خودم هم پيش آمده که قبل از گرفتن توپ ترسيده‌ام و هميشه در اين شرايط با همان کوچک‌ترين ترس ضربه را خراب کرده‌ام. در چنين لحظاتي تسلط، آرامش و استقامت بايد خيلي بالا باشد و طبيعي است که پشت سر گذاشتن چنين شرايطي توانايي و مهارت فرد را در مواقع پراسترس و سخت بالا مي‌رود.

سلامت: چند سالي که ورزش مي‌کرديد، صدمه و آسيب ورزشي جدي هم داشتيد؟
بله، دستم آسيب ديد و مدتي درد داشت و بايد درمان مي‌شد. البته آسيب‌ديدگي دست و کتف بين بازيکنان واليبال چه نشسته و چه ايستاده خيلي شايع است. مشکل دستم در آخرين مسابقه‌هايي که شرکت کردم، خيلي اذيتم کرد و گاهي نمي‌توانستم دردش را تحمل کنم. واقعيت اين است که از يک سني به بعد مدت زمان درمان آسيب‌ها و ضربه‌ها براي ورزشکاران طولاني‌تر و روند بهبود کندتر مي‌شود. وقتي سن بالا مي‌رود، ترميم بافت‌ها مثل قبل به راحتي و سادگي صورت نمي‌گيرد و زمان بيشتري مي‌خواهد، خصوصا وقتي در اردو يا زمان مسابقه‌ها باشيد و فشار روي اندام مداوم باشد. اين موضوع در مورد من بعد از 33 سالگي بيشتر به چشم آمد و از آن به بعد آسيب‌ديدگي‌ها بيشتر خودشان را نشان دادند و آزاردهنده شدند.

سلامت: پس فکر مي‌کنيد ورزش حرفه‌اي بايد جايي متوقف شود تا آسيب کمتري به فرد بزند؟
همين‌طور است. در واقع فکر مي‌کنم ورزش حرفه‌اي و سلامت با هم تضاد دارند. شايد بعضي‌ها با حرف من موافق نباشند ولي به نظر من ورزش حرفه‌اي و قهرماني براي کسي سلامت نمي‌آورد. ورزش همگاني يا فعاليت‌هاي مرتب و صحيح فردي روزانه سطح سلامت فرد را بالا مي‌برد ولي ورزش قهرماني چنين نتيجه‌اي ندارد. فکر نمي‌کنم مثلا اين شرايط که در يک دوره بلندمدت روزي 6-5 ساعت تمرين سخت داشته باشيم، در بلندمدت به سود سلامت ما باشد.

سلامت: آيا خواهر و برادرهايتان مثل شما موفق بوده‌اند يا نه؟
راستش از احساس قلبي و دروني آنها اطلاع ندارم ولي به نظر من اين موضوع کاملا دروني و شخصي است. اينکه کسي تحصيلات عالي داشته باشد يا به افتخار و مقام‌هايي دست پيدا کند، لزوما به معني موفقيت نيست. موفقيت اصلي اين است که فرد از خودش و زندگي‌اش راضي باشد؛ کسي که احساس شادي و رضايتمندي داشته باشد، آدم موفقي است.

رضا پيدايش در يک نگاه :

متولد 14/06/1357 بروجرد
ليسانس مهندسي صنايع، فوق‌ليسانس مديريت پروژه
رشته ورزشي: واليبال نشسته
17 سال عضويت تيم‌ملي جوانان و بزرگسالان ايران

مدال طلاي مسابقه‌هاي پارالمپيک 2000 سيدني استراليا
مدال برنز مسابقه‌هاي جهاني 2002 مصر
مدال نقره مسابقه‌هاي جهاني 2004 هلند
مدال طلاي مسابقه‌هاي آسيايي 2005 مالزي
مدال طلاي مسابقه‌هاي پارالمپيک 2008 پکن چين
مدال طلاي مسابقه‌هاي جهاني 2010 آمريکا
مدال نقره مسابقه‌هاي پارالمپيک 2012 لندن
مدال برنز مسابقه‌هاي جهاني 2014 لهستان

موفقيت يعني رضايت از زندگي

احتمالا رضا پيدايش جزو معدود کساني است که از زندگي‌اش و آنچه پشت سر گذاشته راضي است ولي فکر مي‌کند مي‌توانست بهتر از اين هم باشد. مي‌گويد اگر امکان تغيير باشد قطعا سعي مي‌کنم اشتباهاتم کمتر شود و استفاده بيشتر و مفيدتري از زمانم خواهم داشت. نظر او درباره موفقيت کمي متفاوت است و در جواب اين سوال که آيا خواهر و برادرهايتان مثل شما موفق بوده‌اند يا نه؟ مي‌گويد: «راستش از احساس قلبي و دروني آنها اطلاع ندارم ولي به نظر من اين موضوع کاملا دروني و شخصي است. اينکه کسي تحصيلات عالي داشته باشد يا به افتخار و مقام‌هايي دست پيدا کند، لزوما به معني موفقيت نيست. موفقيت اصلي اين است که فرد از خودش و زندگي‌اش راضي باشد؛ کسي که احساس شادي و رضايتمندي داشته باشد، آدم موفقي است.»

دويدم و اول شدم:
يادم مي‌آيد کلاس پنجم ابتدايي بودم و در مسابقه‌هاي دووميداني مدارس شهرستان بروجرد شرکت کردم که همه دونده‌ها سالم بودند. در آن مسابقه‌ها نفر اول شدم و مدالش را هنوز نگه داشته‌ام. اين مدال برايم خيلي باارزش است، حتي به نوعي از مدال‌هاي جهاني که تا به حال گرفته‌ام، ارزشمندتر است.

منبع: قسمتی از مصاحبه رضا پیدایش با هفته نامه سلامت

روزی از راکفلر پرسیدند اگر کل سرمایه‌ات را از دست بدهی چه کار می‌کنی؟ گفت وسایل واکس زدن پیدا می‌کنم و می روم جلوی یک کلیسا و هرکس که رد شد کفش هایش را طوری واکس می‌زنم که باورشان نشود. کم کم با اطمینانی که به من پیدا می‌کنند، برایم زمینه و بستری برای پیشرفت را فراهم می‌کنند و چون من خلاقیت دارم، حتماً دوباره برمی‌گردم سر جای خودم!

منبع: http://pooyamoshavereh.persianblog.ir/post/3468

http://www.aparat.com/v/bqAVF

جمله جالبي از اين ويدئو:

عقيده ديگران در باره شما، نبايد به واقعيت زندگي شما تبديل شود.

شما نبايد زندگي تان را به شكل يك قرباني بگذرانيد.

حتي اگر ديگران اين توانايي را در من نبيند من بايد به خود ايمان داشته باشم.

این ها ثابت کردند غیرممکنی وجود ندارد!
"نمی توانم" کلمه ای است که در فهرست واژ گان برخی از افراد جایی ندارد.

جنیفر انیستون، بازیگر موفق ۴۵ ساله هالیوودی، در تازه ترین مصاحبه اش، برای اولین بار اعلام کرده که در کودکی و نوجوانی از بیماری دیسلکسیا که نوعی اختلال در یادگیری خواندن است، رنج می برده است. این بازیگر محبوب هالیوود که امسال بازی اش در فیلم کیک، مورد توجه مردم قرار گرفته، گفت که دوران کودکی چندان خوشایندی نداشته، زیرا به دلیل بیماری دیسلکسیا، نمی توانسته خوب بخواند و بنویسد و برای این همیشه فکر می کرده به اندازه کافی باهوش نیست.

ﺩﺭ یک سمینار رموز موفقیت، سخنران از حضار ﭘﺮﺳﯿﺪ: «ﺁﯾﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺭﺍﯾﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ؟»
حضار ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: «ﻧﻪ! ﻧﺸﺪﻧﺪ.»
سخنران: «ﺗﻮﻣﺎﺱ ﺍﺩﯾﺴﻮﻥ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ؟»
حضار: «ﻧﻪ! ﻧﺸﺪ.»
سخنران: «ﮔﺮﺍﻫﺎﻡ ﺑﻞ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ؟»
حضار: «ﻧﻪ! ﻧﺸﺪ.»
سخنران: «ﻻﻧﺲ ﺁﺭﻣﺴﺘﺮﺍﻧﮓ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ؟»
حضار: «ﻧﻪ! ﻧﺸﺪ.»
سخنران ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﭘﺮﺳﯿﺪ: «ﻣﺎﺭﮎ ﺭﺍﺳﻞ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ؟»
ﻣﺪﺗﯽ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﮐﻼﺱ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ. ﺳﭙﺲ یکی از حاضران ﭘﺮﺳﯿﺪ: «ﻣﺎﺭﮎ ﺭﺍﺳﻞ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﯿﺴﺖ؟ ﻣﺎ ﺗﺎ ﺍلاﻥ ﺍﺳﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﯿﺪﻩ ﺍﯾﻢ!»
سخنران ﮔﻔﺖ: «ﺣﻖ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﯿﺪﻩ ﺍﯾﺪ، ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ!»

برگرفته شده از http://succes.blog.ir

_________________
معتقدم راه درمان IBS افزایش سطح سلامتی روانی با بهبود مهارت های زندگی و بهبود هوش هیجانی است. چونکه عامل IBS همین امر است. هرچند مصرف داروهای روانپزشک برای آی بی اس، در بازه زمانی محدود، لازم به نظر می رسد.

«این مرد هنگام تولد، دست چپ و بخش عمده‌ای از شش چپ خود را نداشت. در دوران کودکی، او اصرار داشت که تمام کارها را خودش انجام دهد و کمتر از دیگران کمک می‌گرفت.»
http://isna.ir/fa/news/93111508836/%D8% ... B%8C%D8%B1

کلیپ رقص همراه عصا! :

https://www.youtube.com/watch?v=Ms7Wn-olvQQ

توریا پیت ۲۹ ساله که خود را «خوش‌شانس‌ترین زن در جهان» لقب داده در گفتگو با روزنامه صبح سیدنی پس از قرار گرفتن بر روی جلد یکی از مجلات برتر زنان می‌گه:

«این عکس به من می‌گه که اعتماد به نفس همان زیبایی است، زنان زیادی وجود دارند که بسیار زیبا هستند اما اعتماد به نفس ندارند و این چیزی‌ست که شما را به اشتباه می‌اندازد… همه ما قدرتی درونی داریم اما به ندرت شانس این را می‌یابیم تا ارزش بالای خود را بیابیم.»

ادامه: http://shahrvand-yar.com/media/6721

_________________
معتقدم راه درمان IBS افزایش سطح سلامتی روانی با بهبود مهارت های زندگی و بهبود هوش هیجانی است. چونکه عامل IBS همین امر است. هرچند مصرف داروهای روانپزشک برای آی بی اس، در بازه زمانی محدود، لازم به نظر می رسد.

"اورزولا فُون‌ دِر لاین" اولین زنی است که وزارت دفاع آلمان را برعهده گرفته است. او مادر هفت فرزند، پزشک و استاد سوارکاری هم هست. به سه زبان هم تسلط دارد.
در مورد جایگاه آتی فون در لاین در سیاست آلمان گمانه‌زنی‌های بسیاری وجود دارد. برخی او را جانشین احتمالی و آینده آنگلا مرکل ارزیابی می‌کنند.

http://fararu.com/fa/news/243784/%D8%AA ... 8%A7%D9%86
http://www.asriran.com/fa/news/310397/% ... A%A9%D8%B3

ناکازاکي، سال 1945.
کودک 10 ساله ژاپني جنازه برادر کوچکش را کيلومترها بر دوش کشيده تا به محل سوزاندن اجساد در قبرستان کرم شب‌تاب برساند. عکاس اين عکس، جو اودانل، درباره اين عکس مي‌نويسد: «بهت‌آور بودن عکس نه در گردن افتاده نوزاد است، نه در قامت راست و کشيده برادر بزرگتر؛ آنچه عکس را حيرت‌انگيز مي‌کند، فشاري است که کودک بر لب‌هاي خود وارد مي‌کند. او جنازه برادرش را فرسنگ‌ها به دوش کشيده و حالا نيز اجازه گريستن به خود نمي‌دهد.» عکاس مي‌افزايد: «کودک 10ساله ژاپني پس از تحويل و سوزانده شدن جنازه برادرش تا غروب به تنهايي به نظاره خاکستر برادر نشست و سپس از راهي که آمده بود، بازگشت.»


هفته نامه سلامت

آرش: پیشرفته بودن ژاپن دقیقا به فرهنگ و رفتار مردمش برمیگرده همانطور که عقب ماندگی ایرانیان!