انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

این یاور تازه عضو شده از چیزی خبر نداره و مشکل بی اختیاری داره به اصطلاح صفرکیلومتره وگرنه توی این پست درخواست کمک نمی کرد
یاور بهتره توی قسمت دارو ها پستی به نام نورتریپتیلین مراجعه کنه

بچه گربه عزیز خاطرات زیاد هست. تعریف این جور خاطرات بدجوری روی اعصاب می ره. مثل پاشیدن نمک روی زخم هست البته برای من. بچه های دیگه رو نمی دونم.

منم به شدت از خوندن خاطرات شما ناراحت میشم. تو پیغام خصوصیم بهتون عرض کردم بیان این خاطرات اصلاً جنبه طنز و شوخی نداره. به نظرم فروم برای این تشکیل شده که اگه تجربیات مثبتی داریم در اختیار بقیه بذاریم تا استفاده کنن نه اینکه باعث آزردگی خاطر بشیم...

_________________
whatever doesn`t kill you, makes you stronger

من ابتدا این پست دو خاطره گفت بعدش اصلا چیزی دیگیه نگفتم در ادامه این پست یاور یک تازه عضو شده در مورد بی اختیاری اش راهنمایی خواست من نمی دانم چه خاطره جدیدی در این پست رویت شد

آذر92 آی بی یک ماهه
واسه گرفتن نمره ورزش باید 40 تادراز نشست بری اونم درحالی که یه نفر لازمه پاتو بگیره
با اینکه نمره ورزش تاثیر زیادی نداشت من هر 40 تارو رفتم درحالی که می تونستم 10- 20 تا برم وبگم خسته شدم ونمی تونم
علتش این بود اون زمان به ال جی به عنوان یه چیز زود گذرونه یه مشکل خاص نگاه می کردم وخیلی بهش اهمیت نمی دادم واسه همین همه ی فعالیت های زندگیم روانجام می دادم (به مشکلاتی هم بر خوردم)
اگه الآن هم همون تصور رو داشته باشم به علاوه مقداری منطق می تونم تا80-90درصدبه زندگی عادیم برگردم

سلام راستش بد ترین خاظره ای که یادم میاد اینه که یه بار مجبور شدم با اتوبوس از تهران به مشهد برم هر کاری کردم بپیچونمش یا با ماشینم برم نشد اقا من بودم و ال جی و یه مسافرت حداقل 12 ساعته تو اتوبوس اون ته یه جا بهم دادن اول خوشال بودم و با خودم فک میکردم به اون بدیا هم نیس تا اینکه سر راه چندتا جوون که معلوم بود دنبال سوژه می گردن تا بخندن اومدن صندلی جلوم نشستن تا یه ساعتی تحمل کردم و اخرش دیدم بابا این تمومی نداره بگذریم که اینا نگاه می کردن و روده بر شده بودن از خنده و بماند تو این ساعت ها که چی کشیدم وقتی تو مشهد از اتوبوس پیاده شدم حس یه اعدامی رو داشتم که عفو بهش خورده مستقیم رفتم رو نیمکت یه پارک نشستم کلی طول کشبد تا خودم رو متقاعد کردم اینا تقصیر من نبیده و من گرفتار بازی سر نوشتم و اینکه همه چیزایی که به خاطر ای بی از دس دادم رو میتونم دوباره جبران کنم البته صد البته اگه ای بی اس بهم اجازه بده خلاصه یه ساعتی طول کشید تا خودم رو متقاعد به ادامه زندگی کردم و از نیمکت پارک بلند شدم الان حدود یه سال میگذره من هنوز جزییاتشم یادمه خدا این روزا رو نسیب هیچ کدوم بچه های فروم نکن الهی امین.

به نظر من بهتره دیگه خاطرات تلخ و منفی نگذاریم تا باعث ناراحتی کسی نشود

سلام
این پست مجبورم کردم که دوباره نظر بزارم
من بشدت موافقم دوستان از خاطراتشون بگن بشدت عصبی شدم دیدم دیگه قرار بر اینه کسی از خاطرات نگه نتونستم واقعا جلوی خودمو بگیرم و اعتراض نکنم
بخوایم نخوایم اتفاقاتی هست تو زندگی ماها افتاده درسته شاید با یاداوریش ناراحت بشیم البته من بشخصه گاهی از یاداوری اتفاقات گذشته خنده ام میگیره البته این به این معنی نیست که اون موقع یا الان این چیزا برام مهم نبود ونیست!
من قبل اینکه کاربر بچه گربه جرات و شجاعت به خرج بده از اتفاقاتش بگه فکر میکردم ماجرای عجیب غریب که این بیماری برام درست کرده مختص خودمه چون کسی جرات بیان خاطرات رو نداشت چون شاید فکر میکنیم بی شخصیتی میاره شاید! اما با خوندن خاطرات ایشون مطمئن شدم این دردسرهای فقط مختص من نبوده ونیست.
حال تصور کنید کسی که ابتدای بیماریشه وقتی ببینه این اتفاقات و این ماجراها رو ماها هم داشتیم و هنوزم هستیم بنظرم کمک شایانی بهش میکنه حداقل مطمئن میشه ماجراهای ناخوشایند فقط مختص اون نیست وقتی گفته نمیشد گمان میکردم حتما تو زندگیشون اتفاق نیافتاده و این فکر تو ذهنم قوت میگرفت که بله همچین اتفاقاتی تنها مختص خودته.
من خودم شاید مثل کاربر بچه گربه جرات گفتن خاطرات منفی به طور جزئی ندارم.
اما یه بار اوایل بیماریم که باور نمیکردم همچین مشکلی دارم با دختر عموم و پسرعموم و دوستاش تو اتوبوس بودیم علائم خودشو نشون داد( اون موقع خودم هم متوجه میشدم) خیلی خجالت کشیدم باز به خودم گفتم نه بابا مشکل از تو نیست یعنی چی اما هیچ کدوم نه دخترعموم نه پسرعموم هیچ وقت به رووم نیاوردن چون اویل بیماریم بود حدس هم نمیزدن مشکل از منه.
اما بهترین واکنش یه بار سوار تاکسی بودم داشتم میرفتم دانشگاه بشدت دل درد داشتم بی اختیاریم موقعیه که دل درد دارم کنار دستم یه خانم واقا هم بودن یه دختر بچه ناز داشتن بچه به مادرش گفت مادره طوری رفتار کرد که دیگه بچه اعتراض نکرد بشدت محترمانه برخورد کردن انگار هیچ اتفاقی نیافتاده شاید من جاشون بودم حداقل واکنش کوچیکی نشون میدادم!

سلام فرشته جان
بازم پست بذارچون قهر درفضای مجازی معنا نداره
منم یه ماجرا شبیه داستان کاربر ...mohamad...دارم که دوست ندارم کامل بیانش کنم ولی خوب 90درصدشبیه بود
البته تفاوت هایی هم داشت
مثلاسفر من اردویی بود وسه روزه واسه رفت وبرگشت 30 ساعت تو اتوبوس بودم
افراد اتوبوس همه آشنا وهمکلاسام بودن
ماجرای سوژه خنده شدن هم به راه بود(دوستان تو اتوبوس بیکاربودن وکار دیگه ای نداشتن ) ومن مجبوربودم بعدپایان سفر دوباره با همکلاسام روبه روشم
البته بگم مجرای سوژه خنده شدن بعد سفر هم ادامه یافت
تازه فهمیده بودم باچه آدمای مریضی دوست بودم
من تاقبل اون سفر آدم شوخ طبعی بودم ولی از بعد اون سفر طبع طنزم کور شد
یه تفاوت دیگه اینکه من اون موقع فقط 15 سالم بودواون سفر مجبوری نبود ولی چون تازه آی بی گرفته بودم حساب کار دستم نیومده بود
از شنیدن ماجرام لبخند بزنید چون باعث شد آدمای اطرافم رو بیشتر بشناسم وهمین کافیه....

سلام عزیزم
قربونت برم من قهر نکردم میام این انجمن استفاده میکنم فقط گفتم دیگه نظر نزارم تا .......

من اتفاقا سفر اذیتم نمیکنه منظورم مسیر سفر موقعی که میرفتم یه استان دیگه شش ساعت تو راه بودم اونم با ماشین عمومی اصلا اذیت نشدم قبلش استرس میگرفتم وبعدش دل درد اما همینکه سوار ماشین میشدم دل دردم خوب میشد شاید بدلیل اشتیاق فراوانم برای رسیدن به مقصد بود!
از شنیدن ماجرام لبخند بزنید چون باعث شد آدمای اطرافم رو بیشتر بشناسم وهمین کافیه....

حمله ای خوبی بود
اما من به همه اون ادمها حق میدم حتی اونای که بدترین واکنش رو داشتن چون علم ندارن شاید خودم هم جای اونا بودم برخوردام مثل اونا بود.


من بیشتر خودمو شماتت میکنم از خودم متنفرم شاید باعث بشم اطرافیانم هم از تبعات این بیماری حقارت امیزم رنج بکشند.