انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

بسیاری از ما، تصور ساده‌ای از روند تولید و بازاریابی یک دارو داریم:
مردم بیمار می‌شوند، دانشمندان داروهایی برای غلبه بر بیماری می‌سازند و شرکت‌ها داروسازی و بازاریاب‌ها با نشان دادن عملکرد بهتر دارو نسبت به داروهای مشابه، آن را می‌فروشند.

اما باید بدانید که گاهی این روند کاملا به صورت معکوس انجام می‌شود! به این معنی که دانشمندان شرکت‌های داروسازی دارویی می‌سازند که اثرات فیزیولویکی دارد ولی این اثرات، چندان در زمینه پزشکی سودمند نیستند، برای همین بازاریاب‌ها به این فکر می‌افتند که با با تبلیغ یک بیماری و برجسته کردنش، بازاری برای فروش دارو، دست و پا کنند!

این کار می‌تواند به صورت‌ها مختلف انجام شود، مثلا ممکن است بیش از حد در مورد یک بیماری نادر تبلیغ انجام شود یا اصلا یک جنبه ناخوشایند زندگی که پیش از آن کمتر کسی به آن توجه می‌کرد، پررنگ شود. به این ترتیب، بیماری، اهمیت اجتماعی پیدا می‌کند و جامعه به تکاپو می‌افتد که داروی آن را تهیه کند.

یک مثال کلاسیک در این زمینه کاری بود که شرکت معتبر داروسازی مرک Merck در دهه ۶۰ میلادی برای فروش بیشتر داروی ضد افسردگی آمی‌تریپتیلین انجام داد. در آن زمان توجه زیادی به افسردگی بالینی نمی‌شد و افسردگی زیاد تحت درمان طبی قرار نمی‌گرفت. به همین خاطر مرک هزاران نسخه از کتابی در مورد افسردگی را خرید و به رایگان برای هزاران پزشک عمومی در ایالات متحده فرستاد. به ناگاه میزان تجویز آمی‌تریپتلین بالا رفت، در حالی که از نیمه دهه پنجاه، ایمی‌پرامین در دسترس بود.
پنجاه سال پیش، چنین شیوه تبلیغی، روی پزشکان تمرکز می‌کرد، اما در حال حاضر بازاریابی روی خود بیماران متمرکز شده است. کافی است که بیماری جدیدی پیدا شود و جامعه نسبت به آن حساس‌ شود. مثلا می‌شود به جامعه القا کرد که پزشکان اهمیت زیادی به این بیماری می‌دهند یا بیماری از آنچه تصورش می‌شود، شایع‌تر است و داشتن آن شرم‌آور نیست. البته گاهی چنین شیوه تبلیغی یک شیوه تبلیغاتی است که هم برای شرکت داروسازی و هم برای بیماران سودآور است. چرا که مردم متوجه یک بیماری می‌شوند و از سوی دیگر دارو هم بیشتر به فروش می‌رسد. برای مثال وقتی بر شایع بودن افسردگی تأکید شود، خیل عظیم مردمی که دچار این اختلال هستند، متوجه می‌شوند که تنها خودشان نیستند که در خلوت خود عذاب می‌کشند و نزد پزشک رفتن و مصرف داروی ضد افسردگی چیز خجالت‌آوری نیست.

حالا بیایید بیماری دیگری را مثال بزنیم، سندرم پاهای بیقرار! در این اختلال که بیشتر در شب‌ها رخ می‌دهد، شخص مبتلا دچار حس، ناراحتی یا دردی در پا می‌شود که تنها با راه رفتن تسکین پیدا می‌کند. این اختلال چندان شایع نیست. اما در سال ۲۰۰۵، شرکتی پیدا شود که مجوز دارویی به نام Requip را برای درمان این سندرم از سازمان غذا و داروی آمریکا دریافت کرد.
مسلما این شرکت باید بازاری برای فروش دارو پیدا می‌کرد، پس چاره‌ای نبود جز اینکه این سندرم برجسته شود. پس در مقاله‌ای که برای رسانه‌ها فرستاده شد، بر اهمیت این سندرم و اینکه این بیماری هزاران آمریکایی را شب‌ها بیدار نگه می‌دارد، تأکید شد. در این مقاله نوشته شده بود که بی‌خوابی و افسردگی که یک نفر از هر ده نفر آمریکایی را رنح می‌دهند، ممکن است علایم این سندرم باشند.

گاهی راهبردهای ظریف بازاریابی با یک شگرد کوچک، میزان فروش دارو را چند برابر می‌کنند. مثلا بیماری‌ بی‌اختیاری ادراری فرویتی یا urge incontinence را در نظر بگیرید. بیماران از گفتن اینکه این واقعیت به پزشکان خود اکراه دارند، آنها نمی‌خواهند بگویند که شلوارمان را خیس می‌کنیم!
شرکت Pharmacia که داروی Detrol را برای درمان این بیماری می‌سازد، به این فکر افتاد که با تغییری در عنوان بیماری، حس تحقیر و شرم مستتر در آن را کاهش دهد. بنابراین تلاش کرد که عنوان مثانه بیش‌فعال را به جای بی‌اختیاری ادراری فوریتی جا بیندازد.
این تغییر نام، دو فایده داشت: ۱- بی‌اختیاری ادراری، حش ضعف و پیری را القا می‌کرد. در حالی که مثانه بیش‌فعال بر عضوی از بدن تأکید می‌کند که فعالیتش بیشتر از نرمال است! ۲- عنوان دوم بر میل به رفتن به دستشویی تأکید دارد، در حالی که از اولی نداشتن کنترل مثانه برمی‌آید.
همین ترفند کوچک، گروه هدف دارو را سه برابر کرد. میزان فروش داروی Detrol هم‌اینک ۷۵۷ میلیون دلار در سال است!

راهبرد دیگر شرکت‌های داروسازی حمایت از همایش‌ها، رخدادها، جلسات معرفی مقالات و تحقیقات علمی است. از این طریق بر اهمیت برخی از بیماری‌ها و آثار نامطلبوب درمان نشدن آن تأکید می‌شود. مثلا وقتی شرکت AstraZeneca داروهایی برای درمان برگشت اسید معده به مری (ترش کردن، ریفلاکس یا GERD) ساخت با ترتیب دادن تحقیقاتی پزشکان را متوجه کرد که درمان نشدن این بیماری چه عواقبی در بردارد. ( مری «برت» و در نهایت سرطان مری)

اگر ژرف به جامعه بنگریم، می‌بینیم که شاید چنین شیوه‌های بازاریابی فراتر از تحت تأثیر قرار دادن فروش داروها، باعث بازنگری مردم به بدنشان شده باشد. اکنون، شخصیت بسیاری از افراد با بیماری‌شان پیوند خورده است و تشخیص بیماری مردم، مبدل به بخشی از وجودشان شده است. بیش‌فعالی، ریفلاکس، IBS یا سندرم روده تحریک‌پذیر، اختلال دوقطبی در چنین دیدگاهی با ماهیت شخص ترکیب می‌شوند. برای خود من فراون پیش آمده که بیمارانی که نزد من آمده باشند و قبل از از اینکه خودشان را معرفی کنند و مشکلی را که به خاطر آن نزد من آمده باشند بیان کنند، گفته باشند، من IBS دارم!

http://1pezeshk.com/archives/2011/03/%D ... D9%88.html

_________________
من با این سایت فارسی تایپ می‌‌کنم اگر برخی‌ کلمات اشتباه هست از اینجاس.
http://behnevis.com

موضوع بسیار مهمی است، ممنون سعید بابت این مطلب خوب.
به نظر من اگر پزشک ها دانش کافی و وجدان داشته باشند(چیزی که امروزه به سختی پیدا میشه) شرکت های دارویی تیرشان به سنگ می خورد.
تحقیقات بی طرفانه نشان می دهد خیلی از مکمل های مثل مولتی ویتامین ، امگا3 و . . . . موثر نیستند و بعضی مواقع حتی عوارض بد دارند.
مثال دیگر در مورد داروهای ضدافسردگی هست: تحقیقات نشان می دهد که داروهای جدید این رده مثل فلاکسوتین، سیتالوپرام و . . . مزیتی نسبت به داروهای قدیمی تر مثل آمی تریپتیلین ، ایمی پرامین و . . . ندارند فقط عوارضشان فرق می کند. ولی چون سود داروهای جدید بیشتر است شرکت های دارویی تبلیغات دروغین در این زمینه می کنند. پزشکان نیز به بیماران می گویند که داروی جدید برای آنها نوشته اند شاید تلقین آن تاثیری برای بیمار داشته باشد.

خواهش می کنم.. بله متاسفانه همینطور هست ! ولی باید تحقیق بیشتری کرد بخصوص از طریق افرادی که در انجمنهای داخلی و خارجی سالهاست دچار اینگونه بیمار ها هستند. و دکتر هایی که واقعا با سواد و بروز هستند

_________________
من با این سایت فارسی تایپ می‌‌کنم اگر برخی‌ کلمات اشتباه هست از اینجاس.
http://behnevis.com

گاهي اطلاعات منفي در مورد برخي داروها فاش نمي‌شود:
يک روز صبح در ماه مارس سال 2005، دختر 14ساله ژاپني سراسيمه از خواب پريد. اول فکر کرد کسي از بيرون خانه او را مي‌پايد، بعد به اين نتيجه رسيد که بيگانه به داخل خانه آمده. ناآرام به گوشه و کنار خانه سرک کشيد و با وجود سردي هوا همه پنجره‌ها را باز کرد. کمي بعد از غذا با صداي بلند گفت غذا مسموم بوده و 2 روز بعد هم تصميم گرفت خود را بکشد. پزشکان بيماري دختر ژاپني که سابقه بيماري رواني نداشت را روان‌پريشي تشخيص دادند. شب قبل از آنکه هذيان‌ها شروع شود بيمار نوعي داروي ضدآنفولانزا به نام تامي‌فلو (با نام ژنريک اوسلتاميوير) مصرف کرده بود که دولت‌هاي سراسر جهان ميلياردها دلار براي مبارزه با شيوع آينده آنفلوآنزا خرج توليد آن کرده بودند.

شواهدي که امسال از طرف «همکاري کاکرن»، سازماني غيرانتفاعي که مرکز آن در لندن قرار دارد، منتشر شده، نشان مي‌دهد که سهم بزرگي از اطلاعات منفي درباره آزمون‌هاي اين دارو از مردم پنهان نگاه داشته شد. اداره غذا و داروي آمريکا از اطلاعات منفي آگاهي داشته، اما مرکز پيشگيري و کنترل بيماري‌ها که به‌عنوان مقام مسئول مانند سازمان غذا و داروي آمريکا به داده‌هاي منتشر نشده دسترسي نداشته، بدون آنکه تصوير درستي از دارو داشته باشد، آن را توصيه کرده بوده. فقط وقتي اطلاعات منتشرنشده بالاخره از پرده بيرون افتادند آنان به اين فکر افتادند که آيا واقعا داروي ضدآنفولانزا آنطور که سازندگان آن ادعا مي‌کردند، موثر بوده يا نه؟

انتشار ‌جانبدارانه اطلاعات:
آشکار شدن اطلاعات پنهان يک‌بار ديگر به شک درباره توصيه‌هاي دارويي دامن زد. آنها که حاضر نيستند توصيه‌هاي مسئولان بهداشتي و دارويي را بي‌چون و چرا بپذيرند مي‌گويند اطلاعات دارويي که براي قضاوت در اختيار کارشناسان گذاشته مي‌شود «جانبدارانه» است و داده‌هاي منفي و جامع کنار گذاشته و جنبه‌هاي مثبت دارو در اختيار رسانه‌ها قرار مي‌گيرد. پنهان کردن اطلاعات آزمون‌ها که طي آن بيماران براي پيدا کردن شانسي بيشتر خطر درمان‌هاي آزمايش‌نشده را قبول مي‌کنند، امري عادي شده است. پلوس مديسين گزارش مي‌کند، نيمي از کل گزارش‌هاي آزمون‌هاي دارويي منتشر نمي‌شوند.

اين دختر ژاپني که سازمان غذا و داروي آمريکا به تفصيل درباره او در گزارشش شرح داده بود، خودکشي نکرد. اما دست‌کم 70 نفر از افرادي که اين دارو را مصرف کرده بودند مردند، بيشتر آنها خود را کشتند. مرگ‌ها بيشتر حالت وهم‌انگيز داشتند: يک نوجوان 14ساله که تامي‌فلو مصرف کرده بود از بالکن خانه‌شان پايين پريد و يک نوجوان 17ساله هم خود را جلوي يک کاميون انداخت.
ادامه: http://salamatiran.com/NSite/FullStory/?Id=75184&type=3

واقعا باعث تاسفه که یه مساله انسانی به تجارت تبدیل بشه و برای اون دکتری که میگه برو داروهای که من نوشتم از فلان داروخونه بخر همه هم خارجی و گرون قیمت و با داروخونه گاوبندی کنه و بنده خدا اون مریض که از روی ناچاری این کارو میکنه امیدوارم اون روزی که قرار همه پاسخگوی اعمالشون باشن همچین آدمهایی جوابشون رو بگیرن

_________________
GOD IS LOVE