انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

تاثير ژ‌ن‌ها بر روابط عاطفي
داشتن ميزان دو برابر ژن تقويت‌‌کننده سطح سروتونين، موجب افزايش شانس روابط عاطفي در ميان دانشجويان مي‌شود.
دانشمندان چيني ادعا کرده اند واريانت ژني مرتبط با افزايش شانس دانشجويان به‌داشتن روابط عاطفي را پيدا کرده‌اند. آنها پي بردند دانشجوياني که دو کپي از ژني خاص را به ارث برده‌اند به احتمال بيشتري نسبت به ساير دانشجويان درگير روابط عاطفي مي‌شوند. محققان اين اثر را مرتبط با تأثير اين واريانت ژني در خلق‌و‌خو و سلامت رواني از طريق ماده شيميايي سروتونين مي‌دانند. به گفته اين گروه در دانشگاه پکن، اين يافته‌ها اولين شاهد مستقيم مبني بر نقش عوامل ژنتيکي در شکل‌گيري روابط عاطفي است.
واريانت C که يکي از اين واريانت‌هاي ژني است که موجب افزايش سطوح سروتونين نسبت به ساير واريانت‌ها مي شود. هر فرد داري دو کپي از يک ژن است و به اين ترتيب مي‌تواند به سه حالت اين واريانت‌ها را از والدين خود به ارث ببرد: دو واريانت C، دو واريانت G يا يک C و يکG. آزمايش‌هاي انجام شده روي 579 دانشجوي چيني نشان داد، نيمي از افرادي که دو کپي از واريانت C را دريافت کرده‌اند (هرکدام از يک والد)، درگير روابط عاطفي هستند، ولي تنها 40 درصد دانشجوياني که يک يا دو کپي از واريانت G را دريافت کرده بودند، درگير اين روابط مي‌شوند. ژائولين زو از دانشگاه پکينگ در مقاله خود که در ژورنال Scientific Reports منتشر شد مي‌گويد: «افرادي که واريانت G را در اين ژن دريافت کرده‌اند به احتمال بيشتري عصبي هستند و دچار افسردگي مي‌شوند.» از آنجايي که بدبيني و عصبي بودن در شکل‌گيري، کيفيت و پايداري روابط عاطفي مضر است، اين ارتباط بين G و بيماري‌هاي رواني موجب کاهش فرصت‌ها و همچنين شکست در روابط عاطفي در حاملان اين واريانت مي‌شود. اما توالي DNA‌ مورد بررسي از اينکه ژن عشق باشد فاصله زيادي دارد.
بررسي‌هاي محققان نشان داده است در ميان دانشجويان شرکت کننده اختلاف 4/1 درصدي در احتمال مجرد بودن يا داشتن روابط عاطفي وجود دارد. تاليا الي، استاد ژنتيک رفتاردر کينگز کالج لندن مي‌گويد: «در حالي‌که فاکتورهاي ژنتيکي به‌طور غيرقابل اجتنابي وضعيت روابط را تحت تأثير قرار مي‌دهند، اين مارکرهاي به خصوص تنها مسئول بخش کوچکي از آن هستند.» محققان گوشزد کردند اين ژن ممکن است در ساير جمعيت‌ها به اين شکل نباشد. دکتر الکساندر کوگان، روان‌شناس دانشگاه کمبريج گفت: «اين واقعا هيجان‌برانگيز است. ايجاد تغيير به اين بزرگي توسط يک عامل در رفتار اجتماعي انسان، خيلي غيرعادي است به خصوص که به وسيله يک واريانت کوچک ژني ايجاد شده باشد. مگر اينکه اين تغيير حاصل يک بيماري يا ناهنجاري‌هاي جدي باشد.» عوامل متعددي در داشتن يا نداشتن رابطه اثرگذار است. مردم تحت شرايط مختلفي رابطه‌اي را تمام مي‌کنند. بنابراين نبايد انتظار داشت همه افراد CC رابطه عاطفي داشته باشند.
برگرفته از روزنامه سپيد

* جبر ژنتیکی عقیده‌ای است مبتنی بر اینکه ژن‌ها تمام خصوصیات فیزیکی و رفتاری بشر را از قبل تعیین کرده اند. معمولاً منظور از اصطلاح، اشاره به این است که رفتارهای بشر همگی قابل تعقیب به یک ژن یا مجموعه‌ای از ژنهاست. اگر چه اثبات شده است که عوامل ارثی بخش مهمی از نحوه رفتار انسان را تعیین می‌کند، اما اثرات عوامل غیر ژنتیکی قابل انکار نیست.

ممنون واقعا جالب و اموزنده بود واقعا که نداشتن سروتونین و احساسات معمولی مثل انسان های معمولی خیلی سخته

دانشمندان استرالیایی در تحقیقات خود دریافتند، تغییرات در یک ژن خاص احتمال خیانت به شریک زندگی را افزایش می‌دهد.

محققان دانشگاه کوئینزلند یک ژن واحد را شناسایی کردند که تغییرات در این ژن، افراد را مستعد خیانت به همسر می‌کند؛ این تحقیق نشان می‌دهد که خیانت احتمالا از پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ به ارث می‌رسد.

ایزوله کردن ژن‌های خاص بسیار دشوار است، چراکه هزاران ژن بر رفتار انسان تأثیر می‌گذارند و اثر هر ژن منفرد بسیار محدود و کم است.

در این تحقیق، اطلاعات بیش از 7330 دوقلو در سنین 18 تا 49 سال مورد بررسی قرار گرفت؛ 9.8 درصد مردان و 6.4 درصد زنان در 12 ماه گذشته به همسر خود خیانت کرده بودند.
محققان تفاوت بین این دو نرخ را بین دوقلوهای همسان و غیرهمسان مورد مقایسه قرار دادند که نتایج نشان داد 63 درصد رفتارهای خیانت‌کارانه در مردان و 40 درصد این رفتارها در زنان ریشه ارثی دارند.

محققان همچنین دریافتند که زنان با تغییرات خاص در ژنی موسوم به AVPRIA، بیشتر مستعد بروز رفتارهای خیانت‌کارانه می‌شوند؛ این ژن در تولید هورمون وازوپرسین آرژنین که با تنظیم رفتارهای اجتماعی در ارتباط است، نقش دارد.

دکتر «برندان زیچ» سرپرست تیم تحقیقاتی تأکید کرد: آرایش ژنتیکی افراد بر وفاداری آنها به زندگی مشترک و پیشگیری از خیانت تأثیر می‌گذارد.
«زیچ» خاطر نشان کرد: شواهد تجربی درخصوص تأثیرات این ژن خاص (AVPRIA) بر خیانت زنان کشف نکردیم و برای تأیید یافته‌های اخیر، به تحقیقات بیشتری نیاز داریم.
ایسنا
خبر مرتبط: http://isna.ir/fa/news/92071710973/%DA% ... 8%B7%D9%81

البته مشکل اسهالی ها اینه که سروتونین زیادی در دستگاه گوارش دارند.

چیزای‏ ‏جالبی‏ ‏بود‏ ‏ممنون.ولی‏ ‏چیزی‏ ‏دیگر‏ ‏هم‏ ‏مهمه‏ ‏زمان‏ ‏بسته‏ ‏شدن‏ ‏نطفه‏ ‏نوزاد‏ ‏در‏ ‏مادر‏ ‏شخصیت‏ ‏اولیه‏ ‏کودکو‏ ‏میسازه.اماما‏ ‏بهش‏ ‏تاکید‏ ‏دارن‏ ‏که‏ ‏زمان‏ ‏مناسبی‏ ‏انتخاب‏ ‏شه.شاید‏ ‏اگه‏ ‏زمان‏ ‏مناسب‏ ‏باشه‏ ‏سلول‏ ‏های‏ ‏اولی‏ ‏و‏ ‏ژنهای‏ ‏بهتر‏ ‏نوزاد‏ ‏رو‏ ‏تشکیل‏ ‏بده‏ .....

_________________
نه صبر ایوبی هست !!و نه بویی از پیراهن یوسف‏ ‏عزیزم …خودت را به کوری بزن‏ ‏اینجا گرگ ها همه چیز را خورده اند

چه چيزهايي بيشترين اثر را بر شادي دارند؟
حتما شما هم با افرادي آشنا شده‌ايد که هميشه لبخند بر لب دارند و حتي در سخت‌ترين شرايط زود بر ناراحتي‌شان غلبه مي‌كنند و به حال عادي خود برمي‌گردند. در مقابل حتما افراد ديگري را هم ديده‌ايد که چندان شاد نيستند و نمي‌‌توانند به سرعت از حال بد به حال خوب تغيير وضعيت دهند. فکر مي‌کنيد چه عواملي باعث اين تفاوت‌ها در افراد مي‌شود؟
تحقيقات علمي اخير نشان داده‌اند رفاه، سلامت و جذابيت‌هاي ظاهري تاثير محدودي را بر شادي دارند. براي مثال تحقيقي روي شادي ثروتمندان آمريکايي که درآمدي بيش از 10ميليون دلار در سال دارند انجام شد و نتايج نشان داد ميزان شادي آنها تنها کمي بيشتر از کساني است که برايشان کار مي‌کنند، اما در مورد وراثت چطور؟ آيا شاد بودن موضوعي ژنتيکي است؟ تحقيقي روي دوقلوهاي همسان و ناهمسان نشان داد هر کس با سطح شادي ويژه‌اي متولد مي‌شود.
شادي مثل وزن است. بعضي افراد حتي اگر هيچ تلاشي نکنند، به راحتي مي‌توانند وزنشان را ثابت نگه دارند اما بعضي ديگر بايد به سختي ورزش کنند تا روي فرم بمانند. در مورد شادي هم همين‌طور است. بعضي افراد به سادگي شادي‌شان را حفظ مي‌کنند و اگر با ناراحتي‌اي مواجه شوند، مي‌توانند به سرعت به حال خوب اوليه برگردند و شاد باشند اما برخي ديگر نياز دارند براي بيرون آمدن از غصه تلاش کنند و با زحمت زياد مي‌توانند دوباره شاد شوند. اما اگر وراثت در شاد بودن تاثير دارد، پس بايد در مقابل آن سر تعظيم فرود آورد و شاد بودن يا نبودنمان را پذيرفت؟
پاسخ منفي است. تحقيقي که متخصصان مشاوره و روان‌شناسي در اين خصوص انجام شده، بيانگر اين است که شادي پايدار صرف‌نظر از عوامل وراثتي و ژنتيکي اگر شخص بخواهد و آماده تلاش باشد، اکتسابي است. درست مثل وزن کم کردن و روي فرم آمدن، شادي دائمي نيازمند تغييرات دائمي است و تلاش و تعهد هر روزه را در زندگي مي‌طلبد. نتايج پژوهشي که اخيرا در مورد فرم شادي انجام شده، نشان داده تنها 50 درصد ميزان شادي با توجه به سطح شادي وراثتي است و 10 درصد آن به تفاوت‌هاي موجود در شرايط زندگي افراد بستگي دارد؛ مانند ثروتمند يا فقير بودن، سالم يا بيمار بودن، متاهل يا مطلقه بودن و مسائلي از اين قبيل. 40درصد باقيمانده نيز با ظرفيت ما براي شاد بودن و قدرتمان براي تغيير دادن ارتباط دارد. به اين معنا که هر کسي بر مبناي اين توانايي‌ها و ظرفيت‌هايش مي‌تواند شادتر يا ناشادتر زندگي کند.

از هفته نامه زندگي مثبت به نقل از سايت http://www.psychologytoday.com

برخلاف تصور رایج مبنی بر مقصر بودن چاقها در پرخوری، وجود برخی ژن‌ها در این افراد باعث می‌شود که اراده پرهیز از خوردن از آن‌ها و امکان پیشگیری از چاقی گرفته شود، در اين رابطه دو ژن‌ مرتبط با پرخوری‌ در دو خانواده ایرانی شناسایی شده است.

دکتر ملک زاده اظهار کرد: 35 درصد کسانی که در ایران سکته می‌کنند سندروم متابولیک دارند. پزشکان معمولا در مواجهه با افراد چاق، آن‌ها را به خوردن کمتر تشویق و به واسطه پرخوری سرزنش می‌کنند در حالی که طبق بررسی‌های جدید، پرخوری عمدتا منشأ ژنتیکی دارد و این امید وجود دارد که با شناسایی و مهار این ژن‌ها بتوان با پدیده چاقی که منشأ بسیاری از بیماری ها و موارد مرگ و میر است، مبارزه کرد.

استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران که با همکاری گروهی از محققان در ایران و آمریکا با بررسی دو خانواده ایرانی موفق به کشف ژن‌های مرتبط با چاقی شده است، تصریح کرد: در یکی از این خانواده‌ها که ساکن فارس هستند، حدود نیمی از افراد در سنین زیر 50 سال در اثر ابتلا به سندروم متابولیک سکته کرده و فوت می‌کنند. با آزمایش خون اعضای این خانواده موفق به شناسایی یک ژن عامل پرخوری شدیم که زمینه ساز ابتلا به سندروم متابولیک و سکته است.

ملک‌زاده تصریح کرد:‌ با بررسی یک خانواده دیگر ایرانی با همکاری دانشگاه ییل آمریکا ژن دیگری را برای اولین بار در دنیا شناسایی کردیم که با این عارضه در ارتباط است.

استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران با بیان این‌که احتمالا 10، 12 ژن دیگر مرتبط با پرخوری نیز وجود دارد اظهار کرد: امیدواریم با شناسایی ژن‌های بیشتر در نهایت بتوانیم دارویی بسازیم که با مهار این ژن‌ها از ولع پرخوری و بروز چاقی جلوگیری کند.

مرتبط: http://www.salamatnews.com/news/158911/ ... 8%B4%D8%AF

'درک ضعیف پزشکان و متخصصان بالینی از علت چاقی و اینکه چرا افراد چاق نمی‌توانند وزن کم کنند یا وزن خود را کم نگه دارند، مانع از درمان موثر چاقی می‌شود.'
این نظر چهار محقق آمریکایی است که آن را در تحلیلی در نشریه معتبر لنست منتشر کرده‌اند.
در حال حاضر باور رایج این است که چاقی بیشتر محصول سبک زندگی ناسالم است و افراد چاق اگر کمتر بخورند و بیشتر تحرک داشته باشند، می‌توانند وزن کم کنند.

اما این چهار پژوهشگر معتقدند توصیه به افراد چاق برای کاهش وزن با ورزش و رژیم غذایی، نتیجه فهم نادرست از ماهیت این مشکل است و با چنین توصیه هایی نمی‌توان جلوی شیوع گسترده چاقی را گرفت:
"توصیه به کاهش مصرف کالری به فردی که قصد کاهش وزن دارد شاید در این حد موثر باشد که به کسی که به شدت در حال خونریزی است، بگوییم از اشیاء نوک تیز پرهیز کند."
دکتر کریستوفر اُچنر یکی از نویسندگان این تحقیق می‌گوید در واقع عده کمی از افراد می‌توانند بر چاقی خود غلبه کنند و بیشتر به طور گذرا ممکن است وزن خود را کم کنند:
"بیشتر افراد چاق می توانند چند ماهی وزن کم کنند اما ۸۰ تا ۹۵ درصد آنها دوباره به وزن قبلی برمی‌گردند."
این محققان معتقدند محدود کردن مصرف کالری باعث تغییر سوخت و ساز بدن می شود.

"این افراد با کسانی که هم‌جنس و هم‌سن و هم‌وزن آنها هستند اما هیچگاه چاق نبوده‌اند کاملا از نظر زیست‌شناختی متفاوتند."
این تغییرات ممکن است آنقدر شدید باشد که در درازمدت، اصلاح سبک زندگی را در بسیاری از افراد چاق بی اثر کند.

در تحقیق ديگري ، پژوهشگران از شناسایی ۹۷ ناحیه در ژنوم (مجموعه ژنها) انسان خبر داده‌اند که باعث چاقی می شوند. این ژنها علائمی را که مغز برای کنترل اشتها و تنظیم مصرف انرژی صادر می کند کنترل می‌کنند.
آنها با بررسی رابطه ژنها و فرآیندهای مغز به این نتیجه رسیده‌اند که چاقی ممکن است ریشه در کارکردهای دستگاه عصبی داشته باشد.

این تحقیق همچنین نشان می‌دهد که بیش از بیست درصد موارد چاقی منشا ژنتیکی دارد بنابراین ورزش و تغذیه نقش اندکی در کاهش وزن این افراد دارند.

پروفسور الیزابت اسپلیوتس از دانشگاه میشیگان می‌گوید ژن های متعددی در ایجاد چاقی نقش دارند بنابراین "احتمال اینکه برای غلبه بر چاقی یک راه حل برای همه موثر باشد بسیار کم است."
"در حال حاضر ما در توصیه های عمومی درباره سلامت و وزن، جنس و سن فرد را در نظر می‌گیریم."

"اما امیدوارم این اطلاعات در باره ژنها به ما کمک کند در آینده به هر کس توصیه های خاص خود او را کنیم."

دکتر اسپلیوتس می گوید در آینده می‌توان با بررسی ژنتیکی متوجه شد آیا چاقی فرد، خطر بیماری‌ها را افزایش می دهد یا نه؛ چون در درصدی از افراد، چاقی باعث خطری برای سلامتی ایجاد نمی‌کند و حتما "افراد چاقی هستند که بسیار سالم هستند."

دکتر ریچل بَتِرهم رییس مرکز کاهش وزن دانشگاه UCL لندن می گوید صدها بیمار را دیده که "تقریبا همه آنها" با موفقیت وزن کم کرده اما دوباره به وزن سابق برگشته‌اند چون "بدن آنها از نظر زیست شناسی مایل است به حداکثر وزن برگردد."
"وقتی کسی اضافه وزن پیدا کند سازوکار بدنش از نظر زیستی تغییر می کند. فهم اینکه وزن کم کردن و کم نگاهداشتن وزن برای این افراد چقدر دشوار است پیامی است که باید منتقل شود."
پروفسور جان ویلدینگ استاد مرکز پیری و بیماری های مزمن دانشگاه لیورپول می‌گوید کاهش وزن با رژیم و ورزش بهترین روش است اما بیشتر کسانی که به این ترتیب وزن کم می‌کنند اگر به تغذیه سابق برگردند دوباره وزنشان زیاد می‌شود:
"در واقع برای کسی که وزنش را از ۱۰۰ کیلو به هفتاد کیلو رسانده بسیار بسیار دشوارتر است که در این وزن بماند تا برای کسی که وزنش همیشه هفتاد کیلو بوده است، چون این افراد باید دائم با مجموعه ای از علائم پیچیده متابولیک در نبرد باشند که به بدنشان می گوید باید صد کیلو وزن داشته باشند."

با این حال برخی متخصصان با این دیدگاه مخالفند از جمله تام فرای از مجمع ملی چاقی می گوید: "اگر عزم افراد برای کاهش وزن جزم باشد شعار قدیمی کمتر بخورید و بیشتر تحرک داشته باشید هنوز موثر است."

"زیست شناسی بدن انسان در ۴۰ سال گذشته تغییر نکرده، اما در آن زمان، افراد، کمتر چاق بودند. وزن کم کردن نیاز به اراده دارد اما برخی تسلیم شکمبارگی می شوند."
اما دکتر اچنر معتقد است پزشکان و متخصصان وقتی از افراد می‌خواهند رفتار خود را تغییر دهند، نباید ریشه های بیولوژیک چاقی را نادیده بگیرند:
"به چاقی باید به چشم یک بیماری مزمن و مقاوم به درمان نگاه کرد که دلایل بیولوژیک و رفتاری دارد."

بي بي سي

همه ما گونه‌هاي بسيار متفاوت و منحصربه‌فرد ميکروب را در ناحيه دهان، گلو و پوست خود داريم. هرچند که در بخش‌هاي کوچکي تشابه گونه ميکروبي وجود دارد، اما هنوز هم مانند اثرانگشت گونه منحصربه‌فرد ميکروبي خود را داريم. اخيراً اين‌طور انديشيده مي‌شد که اين تنوع تصادفي است، و يا وابسته به محيطي است که ما زندگي مي‌کنيم؛ اما مطالعات اخير، مجدداً روي دوقلوهاي يکسان بريتانيا، اهميت ژن‌ها را در تعيين فلور ميکروبي گلو يا پوست به‌خوبي نشان مي‌دهد.
روشن شد که در بدن ما 100 تريليون ميکروب وجود دارد، ده برابر سلول‌هاي بدن ما و اين ما نيستيم که ميکروب‌ها را انتخاب مي‌کنيم، بلکه اين ميکروب‌ها هستند که بر اساس آرايش ژنتيکي ما، ما را انتخاب مي‌کنند. اين نشان مي‌دهد که ميکروب‌هاي خاصي ترجيح مي‌دهند با ما زندگي کنند، درحالي‌که گروه ديگري از ميکروب‌ها زندگي با ما را نمي‌پسندند ودر بدن فرد ديگري مستقر مي‌شوند.
ميکروب‌ها بسياري از ويتامين‌ها و مواد شيميايي خون ما را توليد مي‌کنند و جدا از اينکه بعضي از آن‌ها مضر هستند، تنوع آنها به‌سلامتي ما کمک مي‌کند. همچنين احتمالاً علت بو و عطر بدن ما آنها هستند.
سپید

تحقیقات جدید دانشمندان نشان می‌دهد خندیدن یا لبخندزدن زیاد ممکن است در ژن افراد نهفته باشد.

دانشمندان دانشگاه نورث‌وسترن و دانشگاه ژنو دریافتند افراد دارای نوعی متغیر ژنتیکی موسوم به الل‌های کوتاه ژن 5-HTTLPR، هنگام تماشای کاریکاتور یا فیلم‌های خنده‌دار در مقایسه با افراد دارای الل‌های طولانی این ژن، بیشتر می‌خندیدند و بیشتر لبخند می‌زدند.
این نتایج در حالی ارائه شده که تحقیقات پیشین، این ژن را به عواطف منفی مرتبط کرده بودند؛ با این حال، یافته‌های جدید، قوی‌ترین مدرک دال بر این موضوع را ارائه داده‌اند که این ژن با بیان عواطف مثبت نیز مرتبط است.
تحقیقات پیشین نشان داده بودند که الل‌های کوتاه ژن 5-HTTLPR، پیش‌بینی‌کننده بازدهی‌های منفی و ناخواسته مانند افسردگی، اضطراب و مصرف مواد مخدر هستند و این که افراد دارای الل‌های کوتاه این ژن، عواطف منفی بیشتری نسبت به افراد دارای الل‌های بلند دارند.

با این حال، تحقیق جدید نشان می‌دهد افراد دارای الل‌های کوتاه ژن 5-HTTLPR می‌توانند در مقابل مولفه‌های عاطفی زندگی، حساس‌تر باشند.
http://isna.ir/fa/news/94031910433/%D8% ... 8%B3%D8%AA