انجمن بیماران آی بی اس، سندرم روده تحریک پذیر

سلام من یادمه یک جا تو اینترنت خوندم در مورد اینکه شخصیت بیماران سندرم روده با آدم های عادی جامعه متفاوتر است نوشته بود شخصیت نوروزگرایی بیشتر دیده میشه در این بیماران حالا من دقیق متوجه نشدم نوروزگرایی یعنی چی ولی تا حدودی توضیح داده بود مثل همون درون گرایی است که کمال گرایی بهش اضافه میشه بخاطر همینه که دوست داری کارها درست پیش بره و دیگران به تو اعتماد کامل بکنند تو کاری که بهت سپرده شده که اگه اینطور نباشه ناراحت میشی در کل انسان های مطمئنی هستند ای بی اسی ها از شما میخوام که شخصیت خودتون رو مطرح کنید و اینکه چه جور آدمی هستید شاید کمک بشه در کشف علت ای بی من که خودم شخصیت درونگرا هستم این لینک www.ensani.ir/fa/content/219339/default.aspx

به نظر من حساسیت بیش از حد به بدن خود و ترس مرضی و همچنین ترس از مرگ میتونه بیماری ای بی اس رو بدتر کنه من خودم بعضی وقت ها از خودبیمار انگاری یا هیپوکندریازیس هم رنج میبرم که فکر میکنم علتش به خاطر عود علایم ای بی اس هستش که فکری میشم و فکر میکنم مریضی جدی تری دارم

سلام علیرضای عزیز،
بنده نمی دونم درون گرا هستم یا برون گرا؛ چون از طرفی از تنها بودن خوشم میاد و از طرف دیگه تو جمع خیلی اهل گفت و گو هستم و معمولا شنونده ی مطلق نیستم و خیلی هم اظهارنظر می کنم. بنده به هیچوجه از مرگ نمی ترسم. یک آدم مذهبی هستم و بدم نمیاد زودتر بمیرم و از این وضع خلاص بشم؛ البتّه وقتی به خانم و بچه هام فکر می کنم، از این فکر پشیمون میشم. چون به دلیل همین بیماری از جامعه دوری می کنم، بعضی فکر می کنند آدم ضعیف و ترسویی هستم و در موردم بد فکر می کنند. امّا من قویّاً معتقدم چنین نیست. آدم ضعیف که نمی تونه با وجود این همه مشکل دکترا بخونه، در همایش های بین المللی مقاله بده، در هفته چندید نفر مراجعه کننده داشته باشه. همین تابستونی که گذشت، راهنمای نوشتن یک پایان نامه ی فوق لیسانس بودم؛ البته نه از طرف دانشگاه. بنده خدایی نمی تونست بنویسه، از بنده کمک خواست و بنده هم مثل یک استاد راهنما، راهماییش کردم. بعدش که تموم شد، فرستاد برای اساتید راهنما و مشاورش در دانشگاه و با کم ترین تغییرات ممکن، با نمره ی کامل دفاع کرد. فکر نکنم آدم ضعیفی باشم. به شدت مخالفم و بهم برمی خوره که مشکلمون رو ضعف روحی و روانی و ناشی از استرس بدانند. استرس فقط تشدیدکننده است. بنده دانشجوی کارشناسی یکی از بهترین دانشگاه های کشور بودم که گرفتارش شدم. در اون زمان، بسیار پرتحرّک، شاد و تأثیرگذار بودم. همزمان در چندرشته رو به ترقّی بودم؛ از نظر علمی در بالاترین سطح کلاس، از نظر هنری، خوشنویسی کار می کردم و چون پول نداشتم، به صورت تجربی تا سطح عالی پیش رفتم. از نظر ورزشی، عضو تیم فوتبال دانشکده بودم؛ البته تا مدّتی؛ تکنیکی و سریع بودم. در کلاس تربیت بدنی هرروز یک اسم داشتم؛ یک روز خداداد عزیزی، یک روز علی دایی، یک روز علی کریمی و .... یکی از دانشجوهای زراعت می گفت اگه دانشکده ی ادبیّات سه تا بازیکن مثل تو داشته باشه، در دانشگاه اوّل میشه. در فنون رزمی، بدنم آن قدر ورزیده بود که آمادگی یادگیری هرنوع ورزش رزمی رزو داشتم. در قرائت قران قرار بود در کلاس های یکی از قاریان مشهور کشوری شرکت کنم که در یک مسجد در حضور بسیاری از بنده تست گرفت. از نظر سبک نوشتن، آن قدر قوی بودم که معمولا اطرافیان و بچه های خوابگاه برای نوشتن نامه ها و متن های ادبیشون، به بنده مراجعه می کردند.
خوب به نظر شما بنده آدم ضعیفی بودم؟ از دو قدمی به مغزم شلیک کنند برام راحت تره که بگن آدم استرسی و ضعیفی هستم. من در کودکی هم دل دردهای بسیاری داشتم. دکترم می گه مشکوک به «سلیاک» و «سوء جذب» هستی. قراربوده که برم نمونه برداری تا مشخص بشه اما فرصت و شرایطش رو نداشتم. خودم به وجود پرولاپس مشکوکم و بیست و دوم مهر از یه دکتر جراح کولورکتال وقت گرفتم برم معاینه.

سلام شما پس شاید ای بی اس نداشته باشید چون الان داماد ما دقیقا همین وضعیت هایی که من ذکر کردم رو دارد چون اون هم ای بی اس داره البته درسته شاید ای بی اس علل های متفاوتی برای ابتلا داشته باشه خدایش من که اولش وضعیت روحی نرمالی نداشتم و بعدش مبتلا شدم دامادمون هم همین عقیده رو داره که بر اثر یک ترس بوجود اومده حالا بازم دلایل ابتلا متفاوت است من واردش نمیشم ولی من موردهایی رو که دورو برم دارم آدم های زود رنج وسواسی و حساسی هستند نمونش همسایه ما هم ای بی اس داره شغلش کنار خونه ما نجاری داره 10 ساله از ای بی اس رنج میبره باهاش که صحبت کردم دیدم اونم یکم زودرنج و حساس است بعضی موقع ها هم شاهد دعوا و پرخاشگری هاش با مشتری هاش بودم من هم تا موقعی که کارشناسی رو گرفتم انسان پر تحرکی بودم همین موقعیکه کارشناسی رو گرفتم ای بی اس شروع شد و بعدش دچار ضعف روحی شدم بعدش هم من نظرم رو گفتم قصد توهین به کسی رو نداشتم شما هم زود به خودت گرفتی آقا مهدی به نظرت همین که زود حرف های منو به خودت گرفتی و بهت برخورد میگی که انگار به مغزم شلیک کردی همین خودش نمیتونه از نشانه های زود رنجی باشه؟

سلام علیرضای عزیز،
منظورم جواب حرفای شما نبود؛ بلکه دیدگاه کلی خودم رو نوشتم. من بارها گفته ام که مشکل بنده یا آی بی اس نیست؛ یا اگه هست، استرس عامل ایجادش نیست. بنده از اطرافیان، بویژه همکارانم ناراحتم که پشت سرم زیاد حرف می زنند و قضاوت یک طرفه می کنند. هیچ کس مردانگی نداره بیاد رودررو حرفاش رو بزنه و نظرش رو بگه. بپرسه اصلا مشکل چی هست؟ بنده در محیط کوچکی زندگی می کنم و تقریبا همه از مشکلم باخبرن؛ البته نه از کیفیت و شکلش. بدبختانه آن قدر توان مالی ندارم که به جای دیگری بروم. پدر و مادرم هم در کنارم هستند که وابستگی زیادی به بنده و خانوادم دارن. می ترسم ترکشون کنم، سر پیری، به لحاظ روحی به مشکل بخورن. بزرگ ترین بعد مشکل بنده همینه که مستقیما با کارم در ارتباط هست. بنده معلم هستم و در طول هشت ماه کلاس رفتن (از مهر تا اردیبهشت) با عده ای دانش آموز روبرو هستم که نه همشون، بعضیاشون به دنبال بهانه هستند و حضور همکارام در محیط دفتر که می تونه فشار رو بیش تر کنه.
البته بنده در تأثیر استرس هیچ شکی ندارم و تجربه کردم که زمانی که استرس ندارم مشکل کم تره. ولی مطلق نیست. تجارب بسیاری دارم که در شرایط بدون استرس هم، حتی بدون این که خودم متوجه بشم، دیگران عکس العمل نشون میدن. نمونش همین هفته ی پیش بود که برای تصحیح اوراق شهریور بچه ها رفته بودم مدرسه. قبلش بیست دقیقه ای تو دسشویی بودم (دور جناب دوستان) و مطمئن شدم جای هیچ نگرانی نیست؛ اما در مدرسه، همین که شروع به تصحیح اوراق کردم، همکاران حاضر شروع کردند به عکس العمل نشون دادن و غیرمستقیم در مورد سلامتی و ... حرف زدن. تا شب فکرم درگیر بود که منظورشون من بودم یانه. اما دیدم هیچ دلیل دیگه ای برای روشن کردن کولر و چپ چپ نگاه کردن و یه دفعه بی مقدّمه از سلامتی و ورزش و غذای سالم و ... حرف زدن بی دلیل نبوده. از این تجارب تلخ آن قدری دارم که بشه باهاش یک داستان کوتاه نوشت.
اشتباه نکنید بنده آدم افسرده ای نیستم؛ ولی زمانی که می بینم یه آدمی که به دو تا پول سیاه هم نمی ارزه داره مشکلم رو به رخم میکشه، بدجوری حرسم درمیاد.

و البته منظورم شما نبودی دوست ارجمندم.

با تشکر از توضیحات شما آقای مهدی البته موقعیت شغلی داشتن مثل یک کار ثابت معلمی خوب به تبع میتونه رو سلامتی بیشتر تاثیر گذار باشه ولی من که کار ندارم همسر ندارم مثلما شرایط روحیم خرابه میترسم با این شرایط روحیم و بیکاری ازدواج کنم خیلی افسرده هم هستم احساس پوچی هم میکنم فقط به خاطر بیکاری روز به روز دارم بدتر میشم شاید اگر من میتونستم شغلی تو این جامعه داشته باشم و بتونم ازدواج کنم شرایط روحیم بهتر شه چون دغدغه روزها دیگه جای فکر کردن و گیر دادن به بیماری و اعضای بدنت نمیذاره قطعا شما موقعیت بهتری دارید و به تبع شرایط روحی عالی تر و همچنین لذت بیشتری از زندگی میبرد ولی یک آدم مجرد ای بی اسی بی پول و بیکار رو چه کسی درکش میکنه با وجودی که خانوادش طوری بودن که اونو از اول مصرف گرا بار آوردن و همیشه اعتماد به نفسشو خورد میکردن اینها شرایط زندگی منه من با این شرایط با ای بی اس چطور میتونم مشکل روحی نداشته باشم؟